به طور کلی طرح کردن این مسئله که من موجود مریضی هستم و از عنفوان طفولیت درد پزشک شدن به شکل ذره به ذره روح بزرگوار مرا که احتمالآ دلگیرم از حجاب او تناول کرده درست نیست البته اثبات این قضیه حکم به رد کردن اصل من مرض دارم را نمی‌دهد یعنی به قول اختاپوسهای وبلاگ نویس ساکن وردپرس فلانی مریض است اگر و نه تنها اگر مرض دارد یا به عبارت سلیس همیشه فارسی موجودات زنده و حتی اموات می‌توانند مریض باشند اما مرض نداشته باشند یا مرض داشته باشند ولی مریض نباشند یا هر دو یا هیچ کدام که البته اختاپزشکان وردپرس فارسی هنوز به این نتیجه نرسیده‌اند که اصلآ چرا؟ یا واقعآ به کدامین دلیل؟ و بیشتر ترجیح داده‌اند به جای کارهای تحقیقاتی و علمی به وبلاگ نویسی و وبگردی بپردازند.

البته این پیشامد نه چندان مهم که این پست سوء‌ختام مطالب این وبلاگ است می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد که اگر از موارد مهمی چون دسیسه‌های استکبار و دست‌های پنهان لابیهای صهیونیستی چشم پوشی کنیم می‌توانیم به موارد بی‌اهمیت کلآ بیست ساله بودن من و پزشک نبودن همان من اشاره کنیم( دارم سعی می‌کنم از این جا به بعد شطرنجی بشم)

البته این مورد که واقعآ انگیزه‌ی من از این حرکت شنیع چه بوده و چه افکار پلیدی را در پس زمینه‌های این جریان موهن دنبال می‌کرده‌ام ریشه در خرده فرهنگ‌های ناشی از ایجاد وبلاگستان می‌تواند داشته باشد که از حوصله‌ی این اعتراف نامه خارج است. اما حقیقت پنهان این مبحث خوانندگان این وبلاگ هستند که در حکم زغال لیمو برای من بودند و اگر از همان روز سوم ایجاد این وبلاگ تعداد آنها به سیصد نفر در روز که البته بعدها به اندازه‌ی نصف فروکش کردند نمی‌رسید احتمالآ موضوع این قدر به چالش کشیده نمی‌شد.

پی‌نوشت۱: خاطرات روزهای طبابت بر اساس شنیدن تعدادی خاطره از یک پزشک( منظورم علیرضا مجیدی نیستا) که تعدادش به زور دو رقمی می‌شد شکل گرفت و از این خاطره‌ها به عنوان ایده‌های خام ونیمه خام مطالب این وبلاگ استفاده می‌شد که بعدها به دلیل به اتمام رسیدن خاطره‌ها محلی شد برای تمرین کردن قالبهای مختلف طنز و هجو برای یک موجود عاشق طنز نویسی.

پی نوشت ۲: توی این مدت به جز یک مورد ایمیلایی که سئوال پزشکی می‌پرسیدن‌و جواب ندادم اونم دو هفته‌ی پیش بود که البته از یک عدد پزشک پرس‌و جو کردم و جواب اون‌و فرستادم پس جای وجدان درد چندانی نیست.

در انتها از کلیه‌ی عزیزانی که ما را در ساخت این وبلاگ یاری کردند از پخش، نودال، سینه موبیل گرفته تا خانواده‌های رجبی، علیمی و شهرداری منطقه‌ی ۹ قدردانی می‌کنم! و خلاصه این که اگه باعث گه زدن توی مسئله‌ای به اسم اعتماد در وبلاگستان شدم صمیمانه ازتون معذرت می‌خوام جوونیه و جاهلی!

آخرش نفهمیدم من کی مریضه کی طبیبه؟

کشف راز این معما واسه من خیلی عجیبه:

من طبیم تو مریضی؟ تو طبیبی من مریضم؟

بی‌خیال بیا بریم که خر تو خر شده عزیزم!

آخیش راحت شدم.

بدینوسیله به اطلاع آن دسته از عزیزانی که با جستجو کردن کلماتی از قبیل پیراهن زنم، زیرپیراهنی مادر زنم، کر…مامانم، فلان جای خواهرم، بهمان جای خواهر زنم، شور…زن عموم و…. به این وبلاگ تشریف فرما می‌شوند، می‌رساند که هیچ یک از لباس‌های یاد شده اعم از رو و زیر و هیچ کدام از اعضا و جوارح فوق‌الذکر اعم از پایین تنه و بالا تنه‌ی خواهر،مادر، مادر زن و کلیه‌ی فامیل‌های وابسته‌ی شما در این وبلاگ موجود نمی‌باشد(حداقل تا اون جایی که من ‌می‌دونم اونا رو اینجا جا نذاشتم) احتمالآ با مراجعه به کمد لباس آن عزیزان در مورد لباس و مراجعه حضوری خدمت آن سروران ارجمند در مورد سایر اقلام به نتایج رضایت بخش‌تری خواهید رسید.

آخه نه می‌خوام ببینم اگه کلمات جستجو شده‌ای که ملت‌و به وبلاگ شما راهی کرده فقط توی دو روز گذشته اینا بوده باشه شما دپرس نمی‌شدین نسبت به عکس زیر توجهات عمیقتون‌و مبذول بفرمایین:

حکیم ابوعلی سینای همدانی را شبی در خواب دیدم که با چشمانی دریده و رنگ و رویی پریده دهان به دشنام وزارت علومیان باز کرده و زبان فحاشی به سوی وزارت بهداشتیون دراز کرده که اگرچه این اطبای جدید در هر نسخه شونصد و شصت قلم دوا می‌پیچند اما در فضل و کرامت همچون آبی جامگان پایتخت فی‌الواقع هیچند:

مرا پند داد آن حکیم بزرگ، اگر دکتری شد سوسول خر شود

و من گفتمش یک مثالی بگو، بفرمود هم سان عبدالصمد!

و چون دیدم که این چنین افسار سخن را به بیراهه کشانده و عبدالصمد مرفاوی را نخوانده، ملا خوانده.گفتم یا حکیم این چه قیاس مع‌الفارقی است که بزرگان امر کوچینگ در بی‌سوادی عبدالصمد سخن‌ها بر زبان رانده‌اند و حامیانش را بارها بر سر جاشان نشانده‌اند و اگر او دمی طبیب می‌بودی من تا کنون پنج بار خود را به دار مجازات آویخته بودم و مدارکم را اندر آب زاینده رود فروریخته بودم.

زنم دوش گفتا به من با غضب، به آن مدرکت پز دهد همسرت؟

شنیدم که عبدالصمد شد طبیب، بسی بوالعجب خاک بر آن سرت!

و از آن سو این عبدالصمد خان که همواره بعد از شکستهایش با قاضیان زمین در حال قال و قیل است از سر تا به پا کجایش همچون سواسیل است به قدری که شیخ غلامرضا عنایتی که سالیان آزگار در معیت او بوده از سرزمینهای عربی شیخ نشین خلیج همواره پارس به امیرقلعه نوعی فرموده:((یا امیر! انا کهنة الاصفري If عبدالصمد سوسول انا واحد الرجل البراد البيت)) یا معجم آن:

امیر قلعه نوعی دستمال آبیتم من/اگه صمد سوسوله یه پا براد پیتم من(البته توجه داشته باشیم غلامرضا خان که تازه رفته سرزمینهای شیخ نشین هنوز نمی‌دونسته عربا به آبی و اگه چی می‌گن!)

و هنوز سخنم را به پایان نرسانده بودم که نگارنده‌ی کتاب قانون نعره‌ای برآورد و گریست و چون سفیهان در من عاقل نگریست که این سخنان بنگاههای خبرپراکنی موساد و صهیونیزم جهانی دروزخ بود که به تو دادم:

به اندازه‌ی آب سیوند او می‌گریست

که من گول خوردم ز مکاری صهیونیست

و در اینجا مشخص شد که اطلاعات او از بیخ غلط بوده و اطبای جدید اصلآ هم هیچ نیستند و نه تنها با کمالات و صاحب فضل و دانشند بلکه برکول خود بار شایعات صهیونیزم جهانی را هم می‌کشند:

شنیدم بگفتا به من زیرکی، طبیبان امروز چونان خرند

بگفتم چرا خر که چون زانتیا، شما را به دیدار ارواحتان می‌برند

نتیجه گیری اخلاقی: اگه یکی اومد گفت فلان پزشک ایرانی بی سواده شک نکنین که شایعات صهیونیزم جهانیه آخه حتمآ می‌دونین توی دنیا پزشکای اسراییل به بی دانشی معروفند می‌خوان شایعه درست کنن.

نتيجه گیری غير اخلاقی : (م…گ…ه…خ…و… د…ت…خ …. و….ا…ه….ر….م….ا…..د….ر…ن…د….ا….ر….ی….؟….)

همراه با ويرايش پس از انتشار!

و آنها را از آن روز بترسان(۱) روز عذاب الیم(۲) روزی که خانواده‌ی مریض متوفی به سوی(تو) فوج فوج (می‌آیند)(۳) و به تو زن و خانواده‌ات را متذکر می‌شوند( بر طبق روایات خانواده خواهر و مادر است نه شخص دیگر)(۴) و مثل تو در آن زمان مثل خری است که در(گل) فرو رفته و راه پس (و پیش) ندارد(۵) و به آنها بگو که ما به تو در آن زمان کرامت( منظور همان دو پای نیرومند است) عطا کردیم تا از آن جا بگریزی(۶) و آنها چه می‌دانند که مردن یک انسان بر زیر دستشان به چه معناست(۷) هر پزشکی مردن یک نفر را بر زیر دستش می‌چشد(۸) و در اینها نشانه‌هایی است برای آنهایی که می‌خواهند در کنکور ۸۶ تجربی شرکت کنند(۹) آیا نمی‌بینند؟

شآن نزول: نیست دست زیاد شده!!

مزیدی: کریستف کلمب تحت وب، یک استعداد هدر رفته در زمینه‌ی نگارش اعلامیه‌های ترحیم به واسطه‌ی سبک نگارشش، موجودی که توانست خود را با توییتر در وبلاگستان بنمایاند( منظور خاصی ندارم یعنی می‌گم خودش و نشون داد) نمونه‌ی بارز خوددرگیری او به راحتی می‌تواند هر روز اعلام کند این آخرین مطلبی است که در مورد توییتر می‌نویسم اما فردا سه پست توییتری بنویسد.

توهم: فارسی را زبان دوم توییتر کنیم!

گوشزد: اصفهانی غلو شده، پیرو نظریه‌ی بیماران من موش آزمایشگاهی‌اند( نه آخه آدمی که بیاد بگه من هروقت مریضای زنم با شوهرشون میان پیشم الله بختکی پیرهنشو میکشم بالا تا ببینم شوهره چی کار می‌کنه چیزی غیر از اینه؟) مگان سوار تو دل برو، علاقه‌ی خاصی به تعامل با دیگر وبلاگ نویسها دارد اما به شکل کاملآ تصادفی جنس این متعاملین لطیف از آب در می‌آید، اگر همین طور پشتکار داشته باشد و اسیر حاشیه نشود تعداد کامنتهایش، وبلاگ غزل پست مدرن را در می‌نوردد، تنها موجودی است که می‌تواند روی سنگ قبرش پی نوشت بنویسد به متن سنگ قبر او توجه کنید:

این گوشزدی که رخت دنیا بربست

از جمله پزشکان بلاگر بوده است

عمری الکی پینگ همی می‌فرمود

این بار خدا به پینگ جانش بنشست

پی نوشت: به پینگ جان نشستن کنایه از ستاندن جان و به معنی پینگ شدن جان در برزخ است ضمنآ نظر شما در مورد مرگ چیست لطفآ نظراتتان را روی سنگ قبرهای مجاور بنویسید من هم سر پل صراط نظرم را عنوان خواهم کرد.

توهم: من با وبلاگم دنیا را عوض خواهم کرد!

یک پزشک: مزیدی ضعیف شده، یک کپی پیست شونده‌ی مستعد، فیدخوار، از آن دسته جاندارانی که ساده لوحانه پیش خودش فکر می‌کند به وسیله‌ی پلاگین wp-autoblog می‌توان یک خبرخوان آنلاین خوب و به روز ساخت، خود کم پهنا باند بین، پایه گذار مکتب وردپرس از موویبل تایپ بهتره اما حالا چون شمایین من از موویبل تایپ استفاده می‌کنم، چلنگر آنلاین

توهم: نه دیگه آخر این ماه پهنای باند کم میارم!

دلم می‌خواست در مورد بقیه‌ی وبلاگای پزشکیم بنویسم اما وقتش‌و نداشتم……شما سه‌شو بگیرین چیزی به ذهنم نیومد!